ธนาคารกลางในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEACEN)    

1. ประวัติความเป็นมา

การประชุมผู้ว่าการของ SEACEN เริ่มจากการประชุมอย่างไม่เป็นทางการของผู้ว่าการในการประชุม SEA Voting Group ของ IMF เพื่อหารือเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจและการเงินที่เป็นที่สนใจระหว่างประเทศสมาชิกในขณะนั้น การประชุม SEACEN ครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 3-4 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2509 (ค.ศ.1966) ที่ กรุงเทพฯ โดยเป็นการประชุมอย่างไม่เป็นทางการระหว่างผู้ว่าการธนาคาร 7 ประเทศใน SEA Voting Group ของ IMF (ลาว มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ศรีลังกา เวียดนาม และไทย) นำโดย ดร.ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ผู้ว่าการ ธปท. ในขณะนั้น ร่วมกับ ผู้ว่าการธนาคารกลางแห่งมาเลเซีย คือ Tun Ismail Bin Mohamed Ali, P.M.N. 

การประชุมผู้ว่าการครั้งที่ 2 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี พ.ศ.2510 (ค.ศ.1967) ผู้ว่าการต่างๆ มีแนวคิดที่จะจัดตั้งศูนย์ฝึกอบรมขึ้น ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ต่อมาการประชุมผู้ว่าการครั้งที่ 7 ในปี พ.ศ.2515 (ค.ศ.1972) ที่ประชุมได้เห็นชอบให้มีการจัดตั้ง SEACEN Research and Training Centre อย่างไม่เป็นทางการขึ้น เพื่อรับผิดชอบเรื่องการฝึกอบรมบุคลากรของประเทศสมาชิก โดยใช้บุคลากรจากธนาคารกลางมาเลเซีย อย่างไรก็ตามการจัดตั้งศูนย์ฝึกอบรมอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นในอีก 10 ปีต่อมาใน พ.ศ.2525 (ค.ศ.1982) ซึ่งได้มีการลงนามจัดตั้งในการประชุมผู้ว่าการครั้งที่ 17 ที่ประเทศไทย

 2. วัตถุประสงค์การจัดตั้ง

2.1 ส่งเสริมความรู้ความเข้าใจทางด้านการเงิน การธนาคาร และเศรษฐศาสตร์ รวมถึงประเด็นที่อยู่ในความสนใจของธนาคารสมาชิก และ

2.2 กระตุ้นและส่งเสริมความร่วมมือระหว่างกลุ่มธนาคารกลางสมาชิกในเรื่องโครงการวิจัยและฝึกอบรม
     
3. ประเทศสมาชิก

ความสำเร็จของกลุ่ม SEACEN ทำให้จำนวนสมาชิกธนาคารกลาง SEACEN เพิ่มขึ้นเป็น 16 ประเทศ สมาชิก SEACEN ประกอบด้วย กระทรวงการคลังบรูไน และธนาคารกลางกัมพูชา ฟิจิ อินโดนีเซีย เกาหลี มาเลเซีย มองโกเลีย พม่า เนปาล ปาปัวนิวกีนี ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ศรีลังกา ไต้หวัน ไทย และเวียดนาม โดยแต่ละประเทศสลับกันเป็นเจ้าภาพการประชุมสภาผู้ว่าการ

นอกจากนี้ยังมีธนาคารกลางจากประเทศสังเกตการณ์อีก 2 ประเทศ ประกอบด้วย ธนาคารกลางสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และตองกา